" ﻣﻨﺎﻇﺮﻩ ﺑﺎ ﺧﺮ ! " ﺷﻌﺮﯽ ﻓﻮﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩه از ایرج میرزاﺭﻭﺯﯼ ﺑﻪ ﺭﻫﯽ ﻣﺮﺍ ﮔﺬﺭ ﺑﻮﺩﺧﻮﺍﺑﯿﺪﻩ ﺑﻪ ﺭﻩ ﺟﻨﺎﺏ ﺧﺮ ﺑﻮﺩﺍﺯ ﺧﺮ ﺗﻮ ﻧﮕﻮ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﮔﻬﺮ ﺑﻮﺩﭼﻮﻥ ﺻﺎﺣﺐ ﺩﺍﻧﺶ ﻭ ﻫﻨﺮ ﺑﻮﺩﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺟﻨﺎﺏ ﺩﺭ ﭼﻪ ﺣﺎﻟﯽﻓﺮﻣﻮﺩ ﮐﻪ ﻭﺿﻊ ﺑﺎﺷﺪ ﻋﺎﻟﯽﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﯿﺎ ﺧﺮﯼ ﺭﻫﺎ ﮐﻦﺁﺩﻡ ﺷﻮ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺻﻔﺎﮐﻦﮔﻔﺘﺎ ﮐﻪ ﺑﺮﻭ ﻣﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻦﺯﺧﻢ ﺗﻦ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﺩﻭﺍ ﮐﻦﻧﻪ ﻇﻠﻢ ﺑﻪ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻧﻤﻮﺩﯾﻢﻧﻪ ﺍﻫﻞ ﺭﯾﺎ ﻭ ﻣﮑﺮ ﺑﻮﺩﯾﻢﺭﺍﺿﯽ ﭼﻮ ﺑﻪ ﺭﺯﻕ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﻮﺩﯾﻢﺍﺯ ﺳﻔﺮﮤ ﮐﺲ ﻧﺎﻥ نَرُﺑﻮﺩﯾﻢﺩﯾﺪﯼ ﺗﻮ ﺧﺮﯼ ﮐُﺸﺪ ﺧﺮﯼ ﺭﺍ؟ﯾﺎ ﺁﻧﮑﻪ ﺑَﺮﺩ ﺯ ﺗﻦ ﺳﺮﯼ ﺭﺍ؟ﺩﯾﺪﯼ ﺗﻮ ﺧﺮﯼ ﮐﻪ ﮐﻢ ﻓﺮﻭﺷﺪ ؟ﯾﺎ ﺑﻬﺮ ﻓﺮﯾﺐِ ﺧﻠﻖ ﮐﻮﺷﺪ ؟ﺩﯾﺪﯼ ﺗﻮ ﺧﺮﯼ ﮐﻪ ﺭﺷﻮﻩ ﺧﻮﺍ

ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮﺕ ﻣﺎﻧﺪﻩآﻥ ﺷﺐ که ﺗﻮ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻡﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ ﯼ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺧ‌ﻮﺷﺖ ﺑﯿﺪﺍﺭ؟ﮔﻔﺘﻢ که ﺑﺨﻮﺭ ﺍین رﺍﺳﺮﺥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﭘﺮ ﺍﺯ آﺏ ﺍﺳﺖﺍﯾﻦ ﺳﯿﺐ ﺧﻮﺩﻡ ﭼﯿﺪﻡﺍﺯ ﺁﻥ ﻃﺮﻑ ﺩﯾﻮﺍﺭﺧﻮﺭﺩﯼ ﻭ ﺧﻮﺷﺖ آﻣﺪﺧﻨﺪﻩ به ﻟﺒﺖ آﻣﺪﮔﻔﺘﯽ که ﺑﮑﻦ ﺣﺎﻻﺗﻌﺮﯾﻒ ﺍﺯﯾﻦ ﺩﯾﺪﺍﺭﯾﺎﺩﺵ ﻫﻤﮕﯽ ﺧﻮﺵ ﺑﺎﺩﻣﯿﺪﺍﺩﯼ ﻭ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡﺗﻮ ﺩﺭﺱ ﻣﺤﺒﺖ ﺭﺍﻣﻦ ﮔﻮﺵ به ﺍﯾﻦ ﺍﻗﺮﺍﺭﻣﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﻭ تو ﻋﺎﺷﻖﮔﻔﺘﻢ که ﺑﺪﻩ، ﺩﺍﺩﯼﻭآﻧﮕﺎﻩ ﻓﺸﺮﺩﻡ ﻣﻦﺩﺳﺘﺎﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﯼ ﯾﺎﺭﺷﺐ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﯼﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺗﻮ ﺑﻨﺸﺴﺘﻢﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺗﻮ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻡﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺩﻋﺎ ﺑﺴﯿﺎﺭﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﻡﺁﺏ آمد و ﺭﻭﯾﺖ ﺭﯾﺨﺖﻓﻨﺠﺎﻥ ﭼﭙﻪ ﺷﺪ ﯾﮏ ﺩﻡﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻦ ﺑﯿﻤﺎﺭﺍﻧﮕﺸﺖ ﺧﻮﺩ آﻭﺭﺩﻡﮐﺮﺩﻡ ﻫﻤﮕﯽ

هر وعده که دادند به ما باد هوا بودهر نکته که گفتند غلط بود و ریا بودچوپانی این گله به گرگان بسپردنداین شیوه و این قاعده ها رسم کجا بود ؟رندان به چپاول سر این سفره نشستنداینها همه از غفلت و بیحالی ما بود!خوردند و شکستند و دریدند و تکاندندهر چیز در این خانه بی برگ و نوا بود .گفتند چنینیم و چنانیم دریغا ...اینها همه لالایی خواباندن ما بود !ایکاش در دیزی ما باز نمی ماندیا کاش که در گربه کمی شرم و حیا بود!ایرج میرزابرچسب‌ها: هر وعده که دادند

در مسجد و در کعبه به دنبال خداییماز حس خدا در دلمان دور و جداییمهم مسجدو هم کعبه وهم قبله بهانه استدقت بکنی نور خدا داخل خانه استدر مسجد و در کعبه به دنبال چه هستی؟اول تو ببین قلب کسی را نشکستی؟اینگونه چرا در پی اثبات خداییم؟همسایه ی ما گشنه و ما سیر بخوابیمبرخیز و کمی کعبه ی آمال خودت باشچنگی به نقابت بزن و مال خودت باشتصویر خدا پشت همین کهنه نقاب استتصویرخداواضح وچشمان توخواب استشاید که بتی در وسط ذهن من و توستباید بت خود ، با نم باران

وصيت نامه وحشى بافقىروز مرگم، هر که شيون کند از دور و برم دور کنيدهمه را مســت و خراب از مــى انــــگور کنيـــــدمزد غـسـال مرا سيــــر شــــرابــــــش بدهيدمست مست از همه جا حـــال خرابش بدهيدبر مزارم مــگــذاريــد بـيـــايد واعــــــظپـيــر ميخانه بخواند غــزلــي از حــــافـــظجاي تلقــيـن به بالاي سرم دف بـــزنيـــدشاهدي رقص کند جمله شما کـــف بزنيدروز مرگــم وسط سينه من چـــاک زنيـداندرون دل مــن يک قـلمه تـاک زنـيـــــــدروي قــبـــرم بنويـسيــد وفــــادار برفـــتآن جگر سوخته خسته از

آخــریــن بــار ڪــه مــن از تــه دل خــنــدیــدمــمــثــل امــروز نــبــودمــثــل یــڪ واقــعــه امــا ز خــودم دور نــبــوداز مــن و جــنــس تــن و خــنــده اجــبــارے مــاانــعــڪــاس جــوڪ هر روز نــبــودآخــریــن بــار ڪــه مــن خــنــدیــدمــعــلــتــش پــول نــبــودعــلــتــش چــهره ے ژولــیــده ے یــڪ دلــقــڪ گــیــجــیــا زمــیــن خــوردن یــڪ ڪــور نــبــودعــلــتــش مــســتــے و مــطــربــے و پــوچ نــبــودمــن بــه مــن خــنــدیــدمــڪــه چــونــان دلــقــڪ گــیــجــپــاے مــے